Home

 

contact  info@lisasdrom.com

 

English

 

Francais

 

Deutsch

 

 

Facebook Lisa

Facebook Betje

 

Foto JM [i]

 

Betjeheadwebsite 

                                                                                                                                                                                                

 

 

Lisa’s  Dròm

 

Lisa Weiss

Sintezza – zangeres

uit Venlo

 

Biografie

Achtergronden bij 4 Songs

Schoolkinderen op bezoek

Toekomstplannen

 

Lisa’s Drom

Actueel ►►  

 

 

 

 

Bij Lisa’s Drom Aktueel leest u meer over actuele en recente optredens

 

CCI16032015_00001 track1 van nieuwe cd

 

                                 

 

Link youtube Lisa sings

De Limburgse versie

Meer foto’s en links

    

 

                                                  

Biografie                                                                  

 

Lisa werd geboren op  25 maart 1958 op het woonwagenkamp aan de Kaldenkerkerweg te Venlo.

Haar naam werd  Elisabeth Massing Weiss

Vader Kobus Massing Weiss is een Sinto en moeder Mieke Lutgens is een Nederlandse ‘reiziger’ op het kamp.

Vader Kobus verdiende zijn geld met boksen. Hij reisde door het hele land en trad op kermissen op.

Lisa herinnert zich hoe de woonwagen heen en weer ging tussen de Kleine Hei in Venlo en een kamp in Den Haag waar de familie van vader woonde.

 

fotoa20

Lisa met haar vader

Ze was 5 jaar toen haar ouders gingen scheiden. Ze zou haar vader daarna een groot aantal jaren niet meer zien.

Lisa was nog lang ontroostbaar en opstandig over de afwezigheid van haar vader. Haar moeder hertrouwde, en de stiefvader adopteerde Lisa. Ze verhuisden naar een afgelegen plek, in de buurt van Venlo, midden in de bossen.

Lisa heette nu ineens Betje van Susteren.

Dat merkte ze voor het eerst toen de meester op school haar zo noemde.

Het was alsof haar verleden werd uitgewist op dat moment. Nog intenser had ze dit gevoel op de dag dat de woonwagen uitbrandde. Lisa was toen ca. 12 jaar. Alles was ze kwijt zoals haar foto’ en haar mooie blauwe jurk.

Niet alleen foto’s waar ze op stond, maar ook foto’s die ze zelf had gemaakt.

Ze bewaarde de foto’s als kostbaarheden in dozen onder haar bed. Ze fotografeerde vooral kinderen.

Ook de woonwagens met de bewoners, en haar pony Sammy. Ze heeft er als kind altijd van gedroomd om fotografe te worden. Sinds ze zo veel verloren heeft, voldoet het fotograferen aan een innerlijke noodzaak om haar leven te documenteren met foto’s.

 

img_3962-800x533

 

Haar paard La Bella was haar grootste vriend. La Bella droeg haar, gaf haar warmte, liet zich door Lisa beteugelen.

Een paard past bij het leven van een nomade, en is daarin zelfs onmisbaar. Voor de Sinti is het paard een heilig dier.

Als je het goed aanstuurt, kom je in de hogere werkelijkheid. Om de stress te ontvluchten ging de jonge Lisa rijden.

De bossen in. Hoe vaak was ze daar wel niet? Ze leefde van de natuur en van wat de boeren op het land verbouwden.

In de natuur was rust. Daar was ze gelukkig. Ze sliep in het zonnetje. Als ze wakker werd, hoorde ze de vogels fluiten.

Dit diepe natuurgeluk staat in schril contrast met wat het leven vaak aan belemmeringen brengt voor iemand die in een woonwagen is geboren. Je wordt in deze wereld al snel afgewezen op je afkomst. Je hoort er niet gezellig bij. Men spreekt je niet aan op je talenten. Bovendien is Lisa ‘slechts’ een halve Sintezza, geen  echte woonwagenbewoner, maar ook geen burger.

Want alleen haar vader was een Sinto en ze was niet geboren in een normaal huis. Ze was een mens die in een soort niemandsland leefde.

Voor Lisa loopt dit als een lint van onzekere gevoelens door het bestaan, en zij is daarmee verweven.

De opgave is om daar bovenuit te groeien.

 

Sinds de woonwagenbrand heeft Lisa altijd het idee gehad  dat ze vanuit een koffertje moet leven.

Het koffertje waarin zij haar identiteit als een kleinood met zich draagt, waarin ze haar foto’s bewaart en haar ‘muziek’ in de vorm van cd’s.

Ook dit koffertje geeft weer het gevoel dat ze nergens bij hoort. Dat ze altijd een subcultuur op zichzelf is geweest.

Veel mensen zitten vast omdat ze hun bezittingen moeten beschermen. Een nomade vestigt zich niet definitief en heeft geen vaste plek met bezittingen die hij moet beschermen. Hij trekt steeds maar verder naar waar zijn vleugels hem dragen.

 

Bij diensten van de Christenen uit Nuenen  en de Sinti in Venlo deed Lisa de nodige zangervaring op.

Haar zus was lid van de Venlose Bijbelgemeente en zodoende kwam ze in contact met de Christenen.

De muziek sprak haar wel aan, maar eigenlijk voelde ze meer affiniteit met de wereldse muziek.

 

Betjezeewebsite

 

Een Sintezza sprokkelt de zang- en gitaarkunst onderweg bij elkaar, zij haalt de know how uit ontmoetingen met andere musici.

Zoals op alle plekken waar Sinti en Roma muziek maken.

Van Ronny Timmermans leerde ze goed hoe akkoorden werken.

Later leerde ze veel door aanwezig te zijn bij de zanglessen van Willy Caron, de vader van haar toenmalige man.

Zo kwamen er steeds mensen op Lisa’s pad van wie ze veel opstak, wat ze dan weer integreerde in haar eigen muziek.

 

Op 17-jarige leeftijd had ze met haar eerste man een bloemenzaak gehad in Hannover. Het was een goed lopende zaak. Op een gegeven moment hadden ze zelfs 15 mensen aan het werk.

 

Lisa trad later op bij  Sinti-festvals in  Frankrijk. Ze zong o.a. met gitarist Paulus Schäfer. Eens prijkte zelfs haar foto op de voorpagina van een krant te Nancy. Uit dit alles is het nummer Ut roëzig Laeve gebaseerd op La vie en roses

van Edith Piaf voortgekomen. In het verlengde hiervan maakte ze samen met Gino Taihuttu de cd Betje & Gino. 2009 

De productie was in handen van Martijn Alsters en Gino.

Lalla Weiss, Lizzy Schäfer en Marie Grunholz  hielpen Lisa met de songteksten goed  in het Romanes te zetten.

 

Vaak was Lisa met mensen op pad. Zo trok ze bijvoorbeeld veel op met John Hutton, de bekende meubelontwerper.

Een zeer creatieve man.

Het was inspirerend om met hem naar allerlei beurzen te gaan.

 

 

Van Gerry Abels en Loek Sijben leerde Lisa toneelspelen. Zij gaven eind jaren 80 cursussen in de Maaspoort en in Theater de Garage. Gerry voelde Lisa goed aan omdat ze van Indonesische afkomst was, en dus goed wist wat het is om tussen twee culturen te zitten. Lisa speelde mee in allerlei stukken. O.a. in Drie Zusters van Tsjechov.

 

De Venlose historica Mariet Verberkt zag Lisa in 2010 op tv het lied ‘Vergeten kan ik niet’ zingen in kamp Westerbork.

Uit dit moment ontstond een intensief contact tussen beiden. Samen hebben ze gesproken en gedroomd over een project waardoor voor iedereen alles kenbaar zou worden  over het oorlogsverleden van de woonwagenbewoners en alle namen konden worden uitgesproken.

In het bijzonder kwam nu het lot van de baby Margaretha onder de aandacht. Deze kleine sintezza vond in Auschwitz-Birkenau haar dood. Langzaam is het idee voor een project verder uitgegroeid. Door Mariets hechte samenwerking met het archief werd de landelijke tentoonstelling ‘Oorlogskind’  in het Archief van Venlo gehouden.

Lisa bracht samen met haar familie een bezoek aan Auschwitz-Birkenau, waarbij ook haar vader Kobus was.

Dit bezoek heeft een onbeschrijfelijke indruk op haar gemaakt en heeft  haar geconfronteerd met het diepe leed van haar roots. Lisa heeft In Auschwitz gezongen bij het monument van Sinti en Roma.

 

fotoa3metvaderinAuschwitz

 

Vader van Lisa in Auschwitz

 

Na het overlijden van Mariet Verberkt, ontstond er de werkgroep ‘Margaretha leeft’. Behalve Lisa zitten in deze werkgroep: Mieke Verhaegh, Martijn Alsters, Peter Jorna en Henk van Beurden.

Ze hebben o.a. een scholenproject gerealiseerd. Lisa ontving in haar theatertje aan de Casinoweg  de leerlingen van diverse schoolklassen en ze ging met hen naar het kamp. Er werd een speciale cd Margaretha gemaakt (2012).

Verderop leest u meer over Margaretha en het project.

 

img_8675-800x533

 

Lisa en Will

 

Een belangrijke steun bij alle projecten is Will Falize, de zoon van Lisa. Hij zorgt als professional voor de mooie foto’s en is haar steun en toeverlaat.

 

Site Will Falize

 

Thans wordt Lisa gecoacht door de Letse zangpedagoge Maara Brahmane.

 

IMG_1099

Lisa heeft inmiddels al heel wat  optredens op haar naam staan: Kunst in de Kamer Waalre, Gipsy Roots Festival Best, Westerbork herdenking,Cultureel programma Auschwitz herdenking RAI Amsterdam, Theaterhotel Oranjerie Roermond, ForumUtrecht. Limburgs Museum, Museum Bommel van Dam, Utrecht swingt Delano, herdenking 2e wereldoorlog Venlo, Nach van het Limburgse Leed.enz

76 De HoevekleinerABbJM

Concert te Venlo in Galerie de hoeve. Lisa met Paulus Schäfer, Noah Schäfer, Dominique Paats en Bärbel Ehlert.  21 juni 2014.

Lisa’s optredens worden doorgaans gemanaged door Sintimusic waar ze een warme samenwerking mee.

Link Sinti Music

Sinti Music facebook

                 CCI07012014_00000 CCI07012014_00001 de 2cd’s                            RvdBLisaWEiss21juni2014 RvdB                                                   

Link youtube Bibando

 

 

Enkele songs van Lisa

 

Margaretha

 

Ik schilder je in daglicht,

zodat de wereld je kan zien.

Dat je bent geboren,

ja hier op de kleine hei.

 

Je was zo klein, hier kwamen ze je halen.

Net geboren namen ze je mee.

Waren het de goeden of de kwaden ?

Ay ay ay

 

Ben waakzaam voor de zonde van de  nalatigheid.

Zoveel oorlogsgeweld en leed

voor een paar zilverlingen.

Vol schaamte schuld en spijt.

‘t Is niet alleen van vroeger maar ook van deze tijd.

Dan worden kinderen niet beschermd.

Die angst zit diep van binnen.

Voor een paar zilverlingen..

Koor Margaretha 2x

 

Ik schilder je in daglicht.

Dat we kunnen zwijgen

om geen schuld te krijgen.                                      

Je kunt je ogen sluiten.

Houd je er niet buiten.

 

Diepe leegte, verlaten en verraden.

Zoveel gebroken, het spiegelbeeld verscheurd.

Toen je op de kleine hei uit de wagen werd gesleurd.

Zo kwetsbaar en klein.

 

Ben waakzaam voor de zonde van de  nalatigheid.

Zoveel oorlogsgeweld en leed

voor een paar zilverlingen.

Vol schaamte schuld en spijt.

‘t Is niet alleen van vroeger maar ook van deze tijd.

Dan worden kinderen niet beschermd

Die angst zit diep van binnen.

Voor een paar zilverlingen..

Koor Margaretha 2x

 

Ik schilder in daglicht

een bloemenweg voor jou.

Dat je wordt bewaard en wordt gespaard.

Dat je wordt omarmd en wordt beschermd.

Zo kwetsbaar en klein, je bent nooit meer alleen.

Want de liefde overwint nu.

Het goede wint van het kwade.

Daarom komen we bij elkaar.

4x koor Margaretha

 

0000000157_455x300

 

 

 Link site Margaretha Leeft

Link Making of videoclip Margaretha

 

 

 Margaretha  Achtergronden

 

Lisa is geboren op een plek waar een ongekende oorlogsmisdaad heeft plaatsgevonden.

In het voorjaar van 1944 drijft de Venlose politie op de Kleine Hei Sinti-families uit hun woonwagen.

De familie Pommée-Steinbach is onder hen.

Margaretha, een baby van enkele weken oud, en zeven broertjes en zusjes worden naar Kamp Westerbork gedeporteerd en vervolgens met het ‘Zigeunertransport’ naar Auschwitz-Birkenau afgevoerd.

Niemand van de familie zal de deportatie overleven.

Tot 2008 blijft de gruweldaad onopgemerkt.

Zelfs de jaarlijkse dodenherdenking in Venlo gaat daar aan voorbij.

Dat zou zo blijven als de stadhistoricus Mariet Verberkt dat niet aan het licht zou hebben gebracht.

Ze publiceert het verhaal van de Venlose Sinti’s in het Cultuurhistorisch Jaarboek ‘De Buun’.

Margaretha en haar familie is hiermee aan de vergetelheid ontrukt. Mariet heeft ervoor geijverd dat de naam van Margaretha bij de jaarlijkse dodenherdenking wordt genoemd.

Op haar sterfbed in 2010 krijgt ze van de burgemeester van Venlo de toezegging dat de naam van Margaretha opgenomen zal worden in de lijst van Venlose oorlogsslachtoffers.

Mariet ontdekte Lisa dus toen ze haar hoorde zingen bij een herdenking in Westerbork. Tussen hen beiden groeide een diepe vriendschap.

Lisa zong een lied bij de begrafenis van Mariet.

Haar ziel zal het gehoord hebben.

Ze zong daar met het besef dat de Margaretha-erfenis van Mariet verder uitgewerkt en uitgedragen moest worden. Ze stond er nu wel alleen voor, maar gelukkig was daar de samenwerking met het Venloos Archief en met haar vriendin Mieke Verhaegh.

Dat is allemaal van grote betekenis. In de Sinti-gemeenschap wordt namelijk na de oorlog zelden gesproken over de pijn en het verdriet dat hen in de oorlog is overkomen.

Er is vooral een grote stilte.

Alles blijft verborgen in de harten van de mensen;

hun lippen zijn verzegeld.

Het is een zelfgekozen isolement van verdriet en eenzaamheid.

Alleen in de donkerte van de nacht komen de herinneringen aan die verschrikkelijke tijden als schimmige spoken tevoorschijn.

In de wagens, en bij de vuren worden deze verjaagd door zang en muziek.

Met tomeloze energie en passie, met stromen van blijdschap en vreugde willen ze afstand nemen van wat hun is aangedaan.

Zo verdwijnt dan de geschiedenis omdat niemand spreekt… 

De laatste zinnen van de belangrijke redevoering van Sinto Zoni Weisz (een oom van Lisa) voor de Bundestag op 27 januari 2011 in Berlijn zijn hoop- en liefdevol en luiden: ”We moeten blijven herdenken, we moeten de boodschap van verdraagzaamheid blijven uitdragen, en we moeten blijven bouwen aan een betere wereld zodat onze kinderen in vrede en veiligheid kunnen leven”.

 

In het lied Margaretha wil Lisa het kleine meisje schilderen in het daglicht, zodat de hele wereld haar kan zien. Opdat Margaretha een stukje van het leven terugkrijgt, dat haar is ontnomen.

Net als de inmiddels  beroemde gitanaschilderes Lita Cabellut wil Lisa met het lied de ziel van de mens ontmoeten. Van Margaretha, en van alle kinderen die het verdienen uitgetekend te worden in het licht.

Margaretha werd meegenomen voor een paar zilverlingen arbeidsloon voor de ‘gehoorzamen’ die haar oppakten. Was het echt heel slecht, of was het in het licht van de tijd ook menselijk begrijpelijk wat de politiemensen deden? Het roept ons in ieder geval een belangrijke les van de vader van Mariet Verberkt in de herinnering. Ben waakzaam voor de zonde van de nalatigheid. Dat kunnen we ons allemaal aantrekken. Lisa kon het lied aanvankelijk amper over haar lippen krijgen vanwege het immense leed dat het Margaretha en de andere kinderen is aangedaan. Het is ook niet te bevatten dat zo’n klein kind op een dodenlijst komt te staan als een gevaar voor het zuivere Arische ras.

De moeder van Lisa werd  mee afgevoerd, maar ze kwam terug omdat ze geen echte Sintezza was, slechts een gewone woonwagenvrouw.

 

 

Sofie Bleu


Mooie roos.
Onze kinderen. 

We woonde aan de bosrand.
Daar hadden we onze dromen, liefde warmte. 

We konden er schuilen, als het nodig was.
Onze kinderen, hebben we geleerd in de storm 

en in de regen te dansen, met hun ogen gericht op 

de zon, met liefde voor het leven, met de moeder van de aarde,
want zij wijst ons de weg.
Met liefde voor het leven.

Mijn romanes muziek zoekt naar de deur van de 

hemel.

Onze kinderen.
Onze kinderen onze liefde.
We woonden aan de bosrand. 
Zoeken naar het land van onze dromen.
Het land  van onze dromen
Mijn hart, mijn leven

Onze mooie kinderen, ons leven, ons hart,
Liefde voor het leven 
Oohhh
Daidaidai
Liefde voor de kinderen.
Onze kinderen

Mijn hart mijn leven.

fotoa6

Sofie Bleu

fotoa1

Sofie Bleu en Papa Will

 

 

 Sofie Bleu Achtergronden

 

Toen de kleindochter Sofie Bleu in New York op de wereld was gekomen, ontstond dit lied al gauw vanuit de innerlijke schatkamer van Lisa.

Ze wil graag Sofie Bleu bereiken met haar stem op de cd , alsof er geen grote oceaan  tussen hen beiden ligt. 

Ze hoopt wederzijds gaven uit te wisselen als zaaigoed voor het leven.

Sofie Bleu is een mooie roos. Een prachtige bloem, waarvan de mensen houden.

Het lied gaat eigenlijk over alle kinderen, ook over het kinderleven van Lisa zelf.

En dat wil ze aan Sofie Bleu vertellen.

Over hoe ze eertijds aan de bosrand woonden, wat als een mooie pure droom was daar, zo met de warmte van de natuur om je heen, waarin je kon schuilen.

Daar heeft ze geleerd te dansen in storm en regen,

met de gedachte dat je er altijd wel doorheen komt, ook al zijn er tegenkrachten.

Als je maar je ogen gericht houdt op het licht, op het hogere, dan behoud je de liefde voor het leven.

Moeder Aarde wijst je uiteindelijk altijd wel de weg.

Voor Lisa heeft dit alles te maken met het vinden van de deur naar de hemel.

Natuurlijk wil ze dat aan Sofie Bleu vertellen.

Bij het geboortewonder van haar kleindochter beseffen we  dat de lange reis van de Sinti en Roma die in India is begonnen, nu is aangekomen aan de andere kant van de oceaan.

Samen met Sofie Bleu wil Lisa zoeken naar het pure land van de dromen, naar een sereniteit, die door niemand te verstoren is.

Sofie betekent in het Grieks wijsheid.

De wijsheid die je beroert met de verkwikkende glimlach van het kind.

En Bleu is ook het mystieke blauw van het lapis lazuli. Het intense blauw dat werd gezocht door schilders en wijzen, en dat hopelijk doorklinkt in het leven van de geïnspireerde zangeres.

 

 

 

Alles doet pijn         .

 

Na al die jaren voel ik de pijn.

Verlaten door iedereen.

Het staat in mijn hart gebrand.

Door honden en soldaten.

Door water, lucht en velden, zon en maan

en alles doet pijn. (2x)

Het leven doet pijn.

Ik zoek naar licht in mijn leven.

Ik huil zoute tranen.

Ik weet niet hoe het verder moet.

In mijn dromen praat ik met jullie.

Water, lucht en velden, zon en maan.

Alles doet pijn.

Wat ons is overkomen

wordt nooit vergeten.

Ik was nog klein

En heb overal gezocht

naar mijn moeder en vader, mijn broer en zus.

Die kwamen nu nooit meer terug.

Hun naam staat in de eeuwigheid geschreven,

hun stem is het gefluister van  de wind.

Water, lucht en velden, zon en maan,    (2x)

en alles doet pijn. (3x)

Ooohh.

 

 

foto

Oom Zoni in gesprek met Koningin Beatrix

 

 

Link youtube Oom Zoni

Meer links Oom Zoni

 

 

Alles doet pijn    Achtergronden   

 

Het lied gaat over Oom Zoni Weisz die als enige van het gezin de oorlog overleefde. Bij een razzia op 16 mei 1944 gericht tegen de Sinti en Roma werden zijn ouders samen met zijn zusjes en broertje opgepakt. Zoni was toen 7 jaar en hij speelde op dat ogenblik bij een tante.

 

Later werd ook hij met de rest van de familie gearresteerd. Op het station zag hij aan het blauwe jasje van zijn zusje achter het raam waar de gezinsleden zaten in de deportatietrein. Zijn vader riep nog naar zijn tante dat ze goed voor zijn jongen moest zorgen. Zoni en zijn tante zouden later met een volgende trein worden weggevoerd en in Assen bij eerste groep worden gevoegd. Een menslievende agent zei tegen Zoni dat zij er vandoor moesten gaan wanneer hij even zijn pet afnam bij het sein voor instappen. Dat ze dan moesten rennen voor hun leven. Zo zijn ze gevlucht en hebben ze overleefd. Zoni en zijn overgebleven familie konden onderduiken met een vals persoonsbewijs. Zijn vader werd vermoord in het concentratiekamp Mittelbau-Dora, en zijn moeder, zusjes en broertje kwamen om in Auschwitz-Birkenau.

Zoni werd een gerenommeerd bloemist. Hij maakte bloemversieringen bij belangrijke koninklijke gebeurtenissen, zoals de inauguratie van Koningin Beatrix, en het huwelijk van Koning Willem Alexander. Ook studeerde hij kunstgeschiedenis.  

De tragische gebeurtenis in 1944 is altijd onverminderd pijn blijven doen. Een pijn die iedereen kan aanvoelen, wanneer Zoni over de gebeurtenissen spreekt. Bijvoorbeeld als hij vertelt dat hij na  vele jaren nog regelmatig dacht dat zijn moeder de bloemenzaak binnenstapte, en dat het niet zo was. Het gaat om een niet te bevatten verlatenheid, waarbij de elementen en hemellichamen je amper kunnen troosten. Ook al is de natuur eigenlijk je laatste vriend. Daar gaat het lied van Lisa over.

Die verlatenheid voelde zij ook toen ze met haar familie Auschwitz bezocht. Onderweg naar Heidelberg vertelde oom Zoni vele verhalen over wat hen in de oorlog was overkomen. Zij vroeg hem of zij hierover een lied mocht maken en hij stemde toe.

Dat mocht, en oom Zoni kreeg later het eerste exemplaar van de cd Margaretha aangeboden, waarop het lied ook is te horen.

Wat er is gebeurd, dat mag men nooit vergeten. Geen nalatigheid meer, maar respect voor elke medemens, dat is wat Oom Zoni uitdraagt. Hij sprak hierover o.a. voor de Bundestag in Berlijn en in het hoofdkantoor van de Verenigde Naties in New York. Hij was aanwezig bij de inwijding van het monument in Berlijn voor de Sinti en Roma die door de nazi’s vermoord zijn.

In zijn voetsporen wil Lisa dit mee uitdragen in de hoop dat het iets mag betekenen voor de mens.

 

 

 

Het geluk is als de zon

                                                          

Mam mieri dai. Miero

Mam mijn eerste liefde dat was jij.

Je hebt ons op je handen gedragen.

Je hebt ons leren lopen naar het licht.

Geloof is als de zon, laat die nu maar schijnen.

U geloofde in de liefde,

want in de lente gaan de bloemen open.

En dan bloeit de onschuld in de kinderjaren,

ook ’s zomers bij ons thuis aan de bosrand.

Daar staat het bankje bij de beek

met het helder stromend water.

Vrij als de vogels, dachten wij nog niet aan later.

Geloof is als de zon.

Laat die nu maar schijnen.

Wij geloven in het leven.

In de herfst staan de bomen in brand,

ruik ik de bonte geuren,

zo maar bij ons thuis aan de bosrand.

Een vlucht vlinders in de wind.

Kom dansen zolang het nog kan.

Wij geloven in de liefde,

want in de lente gaan de bloemen open.

En dan bloeit de onschuld van de kinderjaren

’s zomers thuis aan de bosrand.

Wij geloven in het leven.

In de herfst staan de bomen in brand.

Dan ruik ik de bonte geuren

’s zomers aan de bosrand thuis.

Want duizend rozen en seringen houden de

vlinders in de wind.

Komaan, laten we laten we dansen, lachen en zingen,

kom nu leven,

zolang het nog kan.

 

Lalalal...

 

 

 

Het geluk is als de zon Achtergronden

 

 

In dit lied haalt Lisa de positieve elementen uit haar jeugd terug

om die als een soort bloemenruiker aan haar moeder aan te reiken.

Zodat zij de geuren kan opsnuiven, en daardoor wat mag opknappen.

Want Lisa maakt dit lied voor haar moeder als deze er niet zo goed aan toe is.

Moeder heeft het in haar leven niet gemakkelijk gehad.

Lisa voelt compassie met haar.

Heeft haar moeder haar niet leren lopen in de zon,

de bezieler van alles wat leeft?

Lisa herinnert zich nog de herfstbomen in het vuur,

de onschuld die bloeit in de kinderjaren, de duizenden rozen en seringen die het voor de vlinders aantrekkelijk maken om in de lucht te blijven; het beekje aan de bosrand.

Was haar moeder dan niet haar eerste liefde, die haar leerde lopen naar het licht?

Kom, Moeder, dans en zing op de maten van de onschuld van mijn kinderjaren.

 

 

 

Schoolkinderen komen op bezoek bij Margaretha

in Lisa’s theatertje

 

 

JMfotoa25fotoa37

 

Aan de Casinoweg te Venlo bevindt zich sinds 2010 Lisa’s theatertje. Het is gevestigd in de verbouwde gymzaal van het voormalig Marianum. Hier brengt Lisa regelmatig haar muziek ten gehore in het Romanes, maar ook in het Venloos.

Hier komen haar artistieke en geëngageerde plannen tot leven.

In de eerste helft van 2013 kwamen meer dan 700 schoolkinderen op bezoek en maakten via Lisa kennis met het droeve lot van de zuigeling Margaretha en andere oorlogskinderen. Mariet Verberkt ontdekte het verhaal van Margaretha Pommée. Het pasgeboren kind dat symbool werd voor alle Sinti en Roma slachtoffers in Venlo. Allemaal individuen die vermoord werden omdat hun gedeelde identiteit de nazi’s niet aanstond. Rondom dit thema kwam er een schoolproject, dat bovendien aansloot bij een expositie in het Gemeentelijk Archief van Venlo. Die expositie startte op 30 november 2012.

Lisa vertelde de schoolkinderen over de geschiedenis van Margaretha en het leven op het woonwagenkamp.

Ze zong voor de kinderen de liederen van de cd Margaretha die speciaal voor het project werd samengesteld.

De kinderen brachten eveneens een bezoek aan het woonwagenkamp. Bij het theatertje stond ook een antieke woonwagen.

De wagen gaf samen met oude foto’s een kijkje in de geschiedenis van de eeuwenoude Sinti- en Romacultuur.

Het bezoek aan het theatertje en het kamp maakt veel indruk op de kinderen.

Via onderstaande link komt u bij 2 video-opnames die u een goede indruk geven van het scholenproject.

 

Link naar schoolproject

 

Het is de bedoeling dat het project ook naar andere scholen gaat. Bovendien is de huidige cd een startpunt voor een nog verdergaande ontmoeting tussen de de Sinti- en Romacultuur en de ‘burgers’.

 

 

 

 

Voor management en informatie over optredens: www.sintimusic.nl

 

Website Janneke Michels: http://www.jannekemichels.nl/

 

 

 

CheckStat        



[i] Foto’s met JM : Copyright Janneke Michels en Lisa Weiss 2014   /  teksten en overige foto’s copyright Lisa Weiss  2014 / RvdB: René van de Berk